Etymologia włoskiego słowa lauda nawiązuje do łacińskiego słowa laudo – chwalić, sławić, wielbić, wygłosić mowę pogrzebową, laudatus znaczy wyborny, piękny. Włoskie słowo lauda używane jest jako nazwa ludowej pieśni religijnej, pochwalnej, nieliturgicznej, monofonicznej, rozpowszechnionej w średniowieczu. Twórczość poetyczna religijna, powstała w Italii w sposób niezależny, w przeciwieństwie do szeroko rozumianej poezji, która powstała na tym terenie jako skutek przeniesienia liryki miłosnej prowansalskiej. Utwory religijne, do których należy gatunek laudy są utworami o cechach ludowych i zaczęły się rozpowszechniać najpierw w Umbrii, w kręgu franciszkańskich wspólnot. Popularność laudy miała miejsce od Średniowiecza, kiedy stanowiła podstawę tworzących się włoskich dialektów, do Renesansu. Lauda w swej typowej formie przetrwała do wieku XIX. Okres powstania laudy należy umiejscowić w okresie tzw. trecento, więc XIV wieku, kiedy następuje we Włoszech intensywny rozwój polifonii a język włoski stał się językiem włoskiej liryki tworząc tzw. styl dolce stil nuovo. W stylu tum charakterystyczne było między innymi to, że poezja włoska w większości przypadków była śpiewana. Styl ten był kontynuowany przez wielu wspaniałych włoskich poetów między innymi przez Francesco Petrarkę (1304-1374). Lauda, która stała się wielką częścią włoskiej tradycji znalazła szerokie zastosowanie w oratorium, które zainicjował Filip Neri. Stała się istotnym elementem spotkań i ćwiczeń duchowych, dlatego istniała potrzeba ich komponowania. W latach 1563 – 1600 powstały trzy serie zbiorów laud, wydanych i wydrukowanych w Rzymskim Oratorium Filipa.
Laudy stanowiły podstawę do wytworzenia się większej formy jaką jest oratorium.
Lauda z XVI wieku
https://www.youtube.com/watch?v=7moYpNev2J8